A więc to jest mój koniec? Tylko na tyle mnie stać?
Dramatyczna narracja z offu w kosmosie?
Pewnie gdy umierasz, pierwsza zdycha kreatywność.
Cytadela upadła.
A w statku, którym zwialiśmy, padła moc.
O cholera, jak strasznie.
Dodatkowi Morty zdziczeli. Chociaż jeden problem z głowy.
Ostatnio dużo piję... Mówiłem, żebyś to zapisywał!
Nie mam hełmu jak ten typ z Avengersów!
Ostatnio dużo piję sików. Pistolet nadal nie działa.
- Tak to zaplanował Zły Morty. - Nie przeceniaj go.
Planował walnąć monolog i spierdolić.
Tak jakby zrobił gównoburzę,
by ogłosić, że rezygnuje z Twittera.
Nikt nie rezygnuje z Twittera.
Pamiętasz, jak pół minuty temu udawałeś,
że nie masz pojęcia, kim jest Iron Man?
- Na grzyb? - Sklej wary.
Umieramy. Znieś to z godnością.
Rdzeniu kręgowy: na bifora daj Robitussin, a potem...
co apteka dała.
- Mama! - Beth chyba?
Próbuje coś powiedzieć? Nie słyszymy cię tu!
Spłodziłem amebę.
Jesteś w próżni, dźwięk się nie niesie.
Po kij krzyczę?
TO PRYWATNA IMPREZA CZY WPUSZCZACIE KAŻDEGO?
Boki zrywać.
Żart na poziomie. Nie wyczułaś publiki.
Twój żart ssie pałę.
A my tu, kurwa, z głodu zdychamy.
KIEDY WYMYŚLAŁAM ŻART, NIE WIEDZIAŁAM...
- OMG, dosłownie nikogo... - Mam to w pompie!
ŻE BĘDZIE PODDANY OCENIE.
Coś stuka.
MOŻE WAS NIE URATUJĘ.
Full dojrzałość.
RICK I MORTY
- Dobry żart. - Mam gdzieś twoje zdanie.
- Znalazła was. Jedzcie. - W końcu nie kał!
Żołądki mogą nam paść od stałego żarcia.
Trawiennybocie, przemiel to na masę.
Ja jednak zaryzykuję.
Od kiedy wpadacie w pułapki bez wyjścia?
- Dzięki, że ich ocaliłaś! - Wbrew sobie.
Podróż portalowa nawala. Pomidorki malinowe?
Weź gryza.
Nie możesz już skakać między rzeczywistościami?
Wypierzesz fartuch?
Muszę zresetować katalog portali.
Brzmi mądrze, ale to tylko twardy reset płynu.
Trzymać dupska.
- O w dupę. - Nic nie łapię.
Zamiast zresetować podróże, zresetowałem podróżników.
Za późno na przeprosiny.
Czemu się świecę?
Nie wkręcaj, że nie wiesz.
- Umrzemy? - Znikniemy z tej rzeczywistości.
- To umieranie! - Każdy, kto miga,
wróci do swojej rzeczywistości pochodzenia.
Wrócimy do...
Przestań powtarzać. To nie "Moda na Sukces".
- Gdzie Summer? - Kozak, wróciliście.
Nasza trójka zrobi skok w ciemno do portali.
Musisz nas ściągnąć. Mam na to protokół.
- O nazwie "zahiviony glut". - Jak wszystkie twoje pliki.
Nie znoszę wymyślać nazw.
Szukaj hasłowo: "Skok w ciemno".
- Mam rzeczywistość pochodzenia? - Nie czas na to.
Liczymy na ciebie, Summer. Wprowadź protokół powrotu.
Na to jazda!
Wyjaśniłbyś mi to dwa razy.
Nie marnuj czasu. Summer, powtórzmy.
Zahifiony glutem protokół powrotu z podróży w ciemno.
Mam prawo wiedzieć.
Dobra, pytaj, nim zdążysz umrzeć.
Jak wylądowałem nie w swojej rzeczywistości?
Słodki Jezu, pomyłka w Jerryszkolu.
- W dupę, Jerryszkole. - Cięcie.
Gdzie jest prawdziwy tata i prawdziwy Morty?
- W ogródku pod tujami. - Dlatego oposy tam kopią.
Ciebie stary też wciągnął w biznes?
Ta, Morty daje się wydymać,
ale Rick płaci w gadżetach jak... szpony Wolverina.
Ogarniasz. Do zoba za dwa czy trzy lata?
Albo zrobimy babską przygodę?
Muszę lecieć do cytadeli dziadka.
- Możemy coś rozjebać. - Muszę...
powinnam wrócić do ratowania galaktyki.
Proszę.
Dobra, mam chrapkę na szaber, ale szybko.
Bosko.
Jeszcze nigdy tam nie byłam, do dzieła.
W sumie okej.
Kurwa.
Że co proszę?
Ziom, Rickowie tego nie odpuszczają.
- Rick? To ty, skarbie? - Tak... Diane...
Długo cię nie było! Znalazłeś mordercę córki?
Wybacz. Szukam.
Znajdziesz go! Zawsze ci się udaje!
Oprócz utrzymania bliskich przy życiu.
Ale to nie tylko twoja wina!
- Wycisz. - Gdyby dało się mnie wyciszyć,
byłabym kiepskim wyrzutem sumienia.
- Prawda, mój nagrzany Miśku? - Zapomniałem, że chciałem.
Na szczęście ja nie dam ci zapomnieć, wiesz?
Jak dobrze, że cię mam.
Rick?
Halo? Pierwotna rodzino? Sorka za ostatnio.
Rick był w kosmicznym pierdlu. Nie dałoby się...
W mordę.
Kurwa.
Morty, do chuja, nie mamy już lekarzy.
- Ani nawet szurów! - Tata?
Ta cytadela dupy nie urywa.
Poruta, zwykle są Rickowie i Morty kowboje.
Przydałoby im się paru Ricków i Mortych złotych rączek, co nie?
Obczajcie, słodcy zbieracze. Jakby strzelali, mogę...
zrobić z nich tatar!
Gwiezdna mamo, nie krępuj się.
- Sztos, mamuśka. - Streszczajmy się.
Ja go zdejmę!
Dam radę! Naprawdę! Sorki!
Wybacz! Dobiję go! Zdychaj!
- Sama chciałam to zrobić. - Ziemianie, co za żenua.
Szukałam za ciebie.
Zerkniesz na listę potencjalnych miejsc pobytu?
Wszędzie będziesz za ścianą?
Zapomniałeś?
Myślałeś, że mogąc mnie widzieć lub dotknąć,
poczujesz dozę pocieszenia.
A to byłoby straszne. Dawaj, Summer.
Kim jest Summer? Mam być zazdrosna?
Summer wie, co się dzieje z tymi, których kochasz?
Czołem, Rick!
Czołem, panie Goldmanbachmadżorian.
Jeszcze pan żyje. Szacun.
Czy byłbyś tak miły i pomógł mi rozwiązać zagadkę listu,
który odnalazłem rano?
Napisał go jakiś oryginał, który podaje się za mnie.
Pomawia, że mój umysł utknął w pętli czasowej.
Uwięziony w dniu traumatycznego zdarzenia
z ręki agonii przerażającej inteligencji.
Ale także, że mój oprawca zapomniał o starzeniu się,
więc moje ciało rozkłada się i tęskni do śmierci,
a dusza tkwi w miejscu jak komar zastygły w bursztynie.
Kiedyś piłem na przypał. Nie mam pojęcia.
To nic, synek. Znalazłem w koszu podobne liściki.
Biedny dziwak. Powinien odpuścić i żyć dalej.
- Brzmi zdrowo. - Można pomarzyć.
Słodka śmierci!
To było symboliczne? Odpuścisz?
- Rozumiem. Wybaczam ci. - Nie możesz tak mówić!
Jesteś tylko narzędziem tortur, które stworzyłem, by się gnoić.
Ta jebana rzeczywistość jest przeklęta.
- Dlatego, że chcesz żyć dalej! - Dlatego, że nie chcę! Ale muszę.
Wróciłem tu przypadkiem.
Koleś, którego szukam, jest nie do odnalezienia.
Mieszkam teraz z inną wersją Beth.
- Brzmi naprawdę uroczo! - Mamy wnuki.
Summer to twoja wnuczka. Wydostanie mnie.
- Przypomina mi ciebie. - Naprawdę? Też nie żyje?
Nara, Diane.
Zamierzasz wlecieć w tę szczelinę
bez moich współrzędnych?
Znowu mnie porzucisz? Nie ja ustalam zasady!
Skarbie, czyżbyś właśnie się zabijał?
Raczej ryzykuję życiem. Będzie miło.
Gdzie mama i Summer?
- Odeszły. Przykro mi. - W sensie, że umarły?
Spędziliśmy dużo czasu w tym lodzie.
Pewien mutant nas wylizał, ale Beth zachorowała, a Summer...
nie odtajała
Nie miałem kogo winić,
musiałem rozprawić się ze sobą.
Przeżyłem żałobę w dziale książek EMPIK-u.
"Czuła przewodniczka", "Jedz, módl się, kochaj"...
Nauczyłem się mierzyć z rzeczywistością.
Czasem udaje mi się znaleźć w mutancie nienaruszony mózg.
I wtedy myślę, że to nadal byli ludzie.
- Mniejsza o to. Źródło białka. - Przykro mi. Ale...
mój biologiczny ojciec przeżywający apokalipsę?
Chyba nikt cię nie doceniał.
Kojarzysz grę, w którą próbowaliśmy grać całą rodziną?
- "Zdołowany". - Zagrajmy w nią!
Znajdę ją, może dokończymy?
Tak, powinieneś jej poszukać.
ZDOŁOWANY 23 MINUTY ZABAWY
Znalazłem.
Zagramy, rozbijemy obóz, odbudujemy dom.
Mamy jedzenie, świeżą wodę. A przede wszystkim rodzinę.
Co do chuja?
Morty, zniknąłem tak szybko,
bo napisałem ten list z wyprzedzeniem.
Planuję poczekać, aż się odwrócisz,
a wtedy zajumać twój syf i nara.
Pewnie myślisz,
że nie mogłem daleko uciec i chcesz mnie dogo...
Pisałem szybko, bo zastawiałem pułapkę.
Przeczytaj list, pa.
Ty skur...
Zwolnij, słyszysz? Jedna gwiazdka!
- Kurwa, co jest? - Nic osobistego.
Zostałem własną przewodniczką. Ale wiem, że komisarz Gordon
nie miał wątów do Batmana za koniec kariery.
- Batman nikogo nie porzucił. - Ty porzuciłeś nas.
Sam się wkopałem. Co cię nie zabije...
Nagle jestem wystarczająco kul?
To było proste, musiałem tylko poświęcić, kurwa, wszystko.
Nie to chciałem...
Wróciłeś i gadałeś o nas, jakbyśmy nie byli ludźmi!
- Dałeś nam zamarznąć! - Przepraszałem.
Twoja matka i siostra zmarły!
A ja żyję dalej. Bez trwogi. Niech to będzie rada od ojca.
- Zastosuj się. - Nie odchodź!
Jeśli Rick po mnie wróci, znajdziemy ci nową rzeczywistość.
- Nową mamę i Summer. I pracę. - Nie łapiesz, młody.
Pomijając tę wymianę zdań, moje życie jest idealne.
Rick miał rację. Każdy powinien odpuścić.
Wróciłeś do mnie. Jednak nawiązaliśmy relację.
Przestań. Gdzie z tymi zębami?
Okej, rzucam kotwicę, dziadek. Wbijaj po nas.
No dalej, dawaj, no już.
Skarbie? Pomyślałam o czymś.
Jeżeli zostałeś ściągnięty do domu,
możliwe, że nasz cel też wrócił.
I możliwe, że równie trudno mu się teraz wydostać.
Jest w pułapce.
- Dziadku! - No i wykurwiście!
Dziadku!
Summer, wierzyłem w ciebie!
- Teraz trudna część. - Co?
Gorsi ode mnie też widzą szczelinę.
Ochroń ją, zgarnę Mortiego. Przetrwaj.
O w dupę.
- Może schowajmy domową mamę? - Domową mamę?
Ta jest wymiataczką.
Nie dam się wciągnąć w telenowelę.
- Przegadajcie to. - Za kogo się masz?
Jestem tobą z cierpliwością do prania!
Mamo, przestań być zazdrosna.
Ona zwiała, a ja muszę matkować!
Nie miałam ich gdzieś, ale to klon miał być kurą domową!
Mamy!
- Morty! - Rick!
Wiedziałem, że mnie nie zostawisz!
- Co do chuja? - Widziałeś innego Ricka?
Boomerska fryzura, kurtka retro?
Nie widziałeś, już byś nie żył. Albo byłbyś żywą bombą.
Czujesz się bombowo? Nie, już byś się rozjebał.
Rick stąd nie był martwy? Dlatego wybrałeś inne miejsce?
Jakby to twój Rick...
nie że jest martwy, bardziej nieobecny.
Miałem nadzieję, że się kiedyś pojawi.
Mam cię!
- Dokąd lecimy? - Zabić twojego dziadka.
Czekaj, co? Nie łapię.
Rick z mojego świata zabił twoją rodzinę?
A ty czekałeś, aż się pojawi?
Mógłbyś streszczać seriale starym babom.
Jesteśmy.
Nie chce być znaleziony,
ale kocha tworzyć rozległe wszechświaty.
Jakby nawalał w Minecrafta na prywatnym serwerze.
Co tu się dzieje?
Znalazłeś mnie!
Ten pierwszy ekran też rozwaliłem.
Nie ma mnie tutaj. A może jestem?
Znalazłeś klona! A może to ja na waleta?
Odwaliłem Keysera Soze!
Czemu miałbym przyznać, że to nie ja?
Patrz na niego!
Jak kręci dupką! Albo na mnie. To mogę być ja.
Jestem jak Jigsaw. Zajebiście sprytny.
Jeśli ci się nudzi, powalcz z botami.
To jasne, że nie wiem, do kogo się zwracam,
nagrałem to wcześniej.
Pewnie masz się za wyjątkowego. Coś ci powiem.
I po Ricku! Może to jednak byłem ja?
Rzuć się za nim, a może powalczymy.
Na 50% nie wkręcam.
Mamy kłopoty, gnoju! Nie chcę cię błagać!
- Mamy mają kłopoty! - Jej dwie wersje.
Musimy je uratować! Ten świat to pułapka.
- Zabije cię! - Dobrze.
Że co?
Zjeżdżaj!
Skoro masz w pompie własną śmierć,
- co cię obejdzie moja? - Jazda stąd.
- Jesteś jak typ z pasem szahida. - Trafił swój na swego!
- Masz to w genach po nim. - Nie znam go.
Ty jesteś moim dziadkiem. Rick i Morty, na kolejne 100 lat!
A co jeżeli wysadzę to miejsce?
Macie garść odliczań! Jedno jest właściwe.
Nie znoszę soków trawiennych z piątego wymiaru!
Przepraszam za kłótnię.
- I za to, że jesteśmy trawione. - Ale wyczucie czasu!
Jestem matką. Mogłaś się nie zorientować,
- bo w pytę czasu tego nie robiłaś. - Słodko. Dobrze, że mają ciebie.
- Nie mam ochoty być matką. - Nie powtarzaj się.
Porzucisz Summer jak obrzygany śmieć.
To ona się przyczepiła!
Po prostu wpadnij pogadać,
nie chcę, byś mnie karmiła z cyca!
Mam 17 lat, przestań się bić w kisielu o moje względy!
Słyszałam każde słowo tej dramy.
Proszę, kurwa, musiałam zabić większość.
Matka roku ze mnie.
A teraz rozpoczniemy ucztę.
Czemu kłamałeś, że są w niebezpieczeństwie?
- Dziadek! - Morty!
- Skoro one muszą nosić hełmy... - Wgrywam ci ochronę dla dzieci.
Czemu nie zrobisz tego tacie?
- Lećmy po Jerryego. - Czekaj.
Nie byłabym spięta, gdybym nie była żoną
bezrobotnego zbiornika wszystkich strachów!
Znajdź robotę, tato! Minęło 10 lat!
Ale pojazd.
Znam park aligatorów, gdybyś chciał się zabić.
- Wyrzucili mnie ze szkoły. - Że co?
Wyrzucili cię? Jaki pech.
Cześć, skarbie.
Aż wieje chłodem drugiego sezonu, kumasz?
Nie wierzę, że to mówię, ale...
cieszę się, że byliśmy wtedy rozwiedzeni.
Daj mi chwilkę!
Postawiłem, kurwa, plac zabaw.
Może pochodzę z tej rzeczywistości,
ale teraz jestem cholernym podróżnikiem
a wasze mordy mogą cmoknąć mój kosmiczny tyłek!
Zawsze mnie to rozwala!
Jaki niesamowity dowcip opowiedziałem.
Świetna przygoda.
Nieważne, z którego jesteśmy wymiaru,
o ile jesteśmy razem.
Dobra lekcja.
To nasz jedyny wymiar pochodzenia.
- Świetny finał. - Wróciliście.
W dupę, Jerry z drugiego sezonu!
Możecie ogarnąć wodę?
Jest zimniejsza niż Beth przed rocznicowym dymankiem.
- I patrzcie, kogo znalazłem. - Jestem pan Psiapsiólski.
Była umowa: nie trzymamy babolów w domu.
- Nie! - Panie Psiapsiólski!
Pakujcie się do samochodu!
Jestem pan Psiapsiólski.
- Myślałem, że on jest... - Pakujcie się do auta!
Jestem pan Psiapsiólski.
Pokurwiło cię, tato? Przywlokłeś to do domu?
Był słodziaśny.
Musimy znaleźć nową linię czasową.
Wiecie, jaka to orka?
Musimy odstawić numer ze szczeliną i tunelem.
Trzeba przeżyć od nowa ten odcinek.
- Auto, rozdysponuj worki na rzygi. - Nie da się wrócić i odkręcić?
Jestem pan Psiapsiólski.
Nie mogę uwierzyć, że portale nie działają.
- Naprawię kiedyś. - Pomóż sobie kolanami, mamo.
Ile razy to robiłeś?
Boże.
- Obiecujesz, że zmarli naturalnie? - Ta.
Jest tak samo jak w naszej linii czasowej?
Termin mnie gonił,
więc wymawiają "parmezan" jak zjeby.
- To jak mówią? - "Paprykarz".
- Dobry Boże. - Mogłem was zostawić!
Nie jestem waszym Rickiem.
- Jasne. - "Jestem niezależnym Rickiem".
Przepraszam, że byłam zaborcza. Summer jest też twoją córką.
Granice są dobre. Ale nastawiałam ich zbyt wiele.
Mogłabym częściej wpadać?
- Byłoby fajnie. - Seksowne wdzianko.
To samo w każdym odcinku.
- Tak, Morty? - Jestem przynętą?
Żeby tamten Rick po mnie wrócił?
Żebyś mógł być przynętą,
typowi musiałoby na czymś zależeć.
A on ma wyjebane.
Ten koleś to kawał Ricka.
- Papurykarz. - Paprykarz.
- Obleśne. - Wiem.
Kto tam? Morty? Soczysty szczur?
O, a to ciekawe spotkanie.
Koleżko, na spokojnie. Jesteś Jerrym, tak?
Nie skumałem konceptu. Co za rozwinięcie bohatera!
- Zakładałeś spodnie? - Sorry.
Chciałem zerżnąć jednego typa w dupala.
Rozmawiałeś ze mną albo z brzydkim bachorem?
Może. Bo co?
Jeżeli też ich nienawidzisz, połączmy siły.
Nie działam w zespole.
Zarządzanie ludźmi to urwanie głowy.
Fatality! Jerry wygrywa.
W mutancią pizdę, kozackie!
Po co tu przyleciałeś?
Od początku podróży zadaję sobie to samo pytanie.
PAMIĘCI MIKEA MENDELA
Tekst: Zuzanna Chojecka